“Ik heb nog geen dag gehad dat het voelde alsof ik aan het werk was”

Jeffrey - maakte de overstap van techniek naar ouderenzorg

Bij binnenkomst in De Terwebloem in Poeldijk valt meteen een dierenverblijf op. Wie dichterbij komt, ziet vier kleine pluizenbolletjes bewegen. Een bewoner die op dat moment bezig is op het fietslabyrint kijkt trots op. “Ja, da’s mooi hè! Toen ze hier kwamen waren de kuikentjes nog eitjes. Ik kom elke dag even kijken hoe het met ze gaat. Jeffrey heeft ze meegenomen!”

Even later komt Jeffrey aangelopen. Hij begon bij De Terwebloem als vrijwilliger en is inmiddels collega bij Pieter van Foreest. In het restaurant vertelt hij hoe zijn route naar de zorg is verlopen. Een route die niet vanzelfsprekend was, maar achteraf steeds beter lijkt te passen. Jeffrey werkte jarenlang in de techniek, kassenbouw en vertical farming. Nu volgt hij de opleiding tot zorgassistent en werkt hij met veel plezier met de bewoners van De Terwebloem.

“Ik kom uit een familiebedrijf. Mijn vader heeft een eigen bedrijf dat al ruim honderd jaar bestaat en mijn broers zijn daar nu eigenaar van. Voor veel mensen was het dus best gek dat ik de zorg in ging. Sommigen snapten er helemaal niks van,” vertelt Jeffrey lachend. “Maar ik merkte steeds meer dat ik blij werd van het contact met mensen.”

Door het vrijwilligerswerk wat Jeffrey in De Terwebloem deed werd het langzaam duidelijk. “Toen ik hier één keer per week vrijwilligerswerk deed, merkte mijn vrouw dat ik daar de hele week over bleef praten. Over mijn andere werk praatte ik misschien tien minuten per week. Ja, dan ga je toch nadenken over waar je nou echt energie van krijgt.”

Het was in het begin even wennen

Inmiddels volgt Jeffrey de opleiding tot zorgassistent en leert hij steeds meer over het vak. Dat was in het begin best wennen. Zeker toen hij voor het eerst bewoners ging helpen met wassen.

“Ik vond het wel ongemakkelijk,” zegt hij eerlijk. “Je helpt toch een oudere vrouw met wassen. Dan denk je: waar moet je kijken? Hoe werkt dit? Doe ik iemand geen pijn? Ik heb soms het idee van mezelf dat ik onvoorzichtig kan zijn, dus daar was ik wel bang voor.”

De praktijk pakte anders uit dan hij vooraf had bedacht. “We hebben samen zo gelachen terwijl ik mevrouw hielp met douchen dat de schaamte eigenlijk meteen weg was. Dan merk je dat het ook gewoon luchtig kan zijn. Voor bewoners is het vaak veel normaler dan voor jou op dat moment. Ik merkte meteen met een beetje humor kom je een heel eind.”

Het is belangrijk dat mensen mee blijven doen

Het werken met mensen met dementie spreekt Jeffrey aan. “Je moet creatief zijn. Soms willen mensen weg of begrijpen ze iets niet meer. Dan moet je een beetje mee in hun beleving. Niet overal tegenin gaan, maar aanvoelen wat op dat moment werkt.” Daarbij kijkt Jeffrey vooral naar wat iemand nog zelf kan. “Ik vind het belangrijk dat mensen mee blijven doen. Je kunt wel alles overnemen omdat het sneller gaat, maar daar wordt het voor hen niet altijd beter van.”

Hij vertelt lachend over een bewoonster die hielp met de vaatwasser inruimen. “Ik was daarna anderhalf uur bezig om alles weer goed op zijn plek te zetten. Zelfs het koffiepoeder stond ineens in een keukenkastje. Maar mevrouw was lekker bezig geweest. Ze had het gevoel dat ze iets kon doen voor mij. Dat vind ik op dat moment belangrijker, dat mensen het gevoel hebben dat ze er toe doen.”

Dieren, scouting en een beetje reuring

Jeffrey neemt ook veel van zichzelf mee naar zijn werk. Thuis heeft hij een kleine beestenboel met kippen, konijnen, sierduiven, een schaap en geiten. Regelmatig neemt hij dieren mee naar De Terwebloem. “Met dierendag had ik konijntjes meegenomen. Die gingen het hele huis door. Later zaten bewoners bij het raam te kijken of de dieren weer kwamen. Dat is toch hartstikke mooi?”

Ook zijn jarenlange ervaring bij scouting gebruikt hij in het contact met bewoners. “Ik zit nog vol ideeën om een beetje reuring te brengen. Spelletjes doen, samen zingen, marshmallows roosteren of een scoutingavond organiseren. Soms moet je gewoon iets geks doen om de dag een beetje te breken. Of het allemaal gaat lukken weet ik nog niet, maar ideeën zijn er genoeg!”

Volgens Jeffrey zit juist daar de kracht van het werk. “Mensen willen niet alleen verzorgd worden. Ze willen zich ook gewoon mens blijven voelen. Soms is een praatje, samen koken of even lachen belangrijker dan puur de lichamelijke ondersteuning die iemand nodig heeft. Ik heb nog geen dag gehad dat ik dacht: nou, ik ben echt aan het werk geweest. Het voelt bijna als een hobby.”

Verhalen van vroeger

Jeffrey zit vol plannen voor de toekomst. Hij wil bewoners niet alleen ondersteunen, maar ze vooral het gevoel geven dat ze ertoe doen. “Mensen met dementie weten soms niet meer wat er gisteren is gebeurd. Maar verhalen van vroeger zitten vaak nog ergens.”

Daarom denkt hij samen met een collega na over een soort ‘Ons Museum’ in het klein. “Veel mensen kunnen niet meer naar een museum toe. Dus dan breng je het museum gewoon naar hen. Met oude foto’s uit de regio en spullen die ze herkennen van vroeger.”

Volgens Jeffrey ontstaan juist dan mooie gesprekken. “Dan ziet iemand een oude foto en begint ineens te vertellen over school, over een meester van vroeger of over de kas van zijn vader. Of het allemaal precies klopt, maakt niet eens zoveel uit. Het gaat erom dat er iets loskomt. Dat iemand weer even vol enthousiasme een verhaal kan vertellen.”

De sprong wagen

Zijn omgeving reageerde wisselend op zijn carrièreswitch. “Sommigen snapten er helemaal niets van. Anderen zeiden juist: dit past eigenlijk wel bij jou.” Voor Jeffrey voelt het inmiddels steeds logischer. Hij heeft zijn draai gevonden tussen de bewoners, collega’s, naasten en de vertrouwde Westlandse omgeving. “Ik vind het heerlijk en oudere mensen vond ik altijd al gezellig. Bewoners vertellen mooie verhalen, zijn recht voor z’n raap en daarmee gewoon eerlijk.”

Zijn advies aan anderen die twijfelen over een overstap naar de zorg? “Je moet wel een beetje enthousiast zijn en van een praatje houden. Het moet je liggen. Maar als je twijfelt, zou ik zeggen: probeer het gewoon. Je hoeft niet meteen alles te kunnen.”

En of hij spijt heeft van zijn keuze om uit de techniek te stappen? Daar hoeft hij niet lang over na te denken.

“Nee. Absoluut niet.”

Pas jij bij Pieter van Foreest? Vind je vacature