“Dat zijn voor mij de levenshelden”
Marijke en Albert - Over kracht in De Bieslandhof
Marijke is al jaren vrijwilliger bij de keramiek in De Bieslandhof. Haar man Albert loopt één keer per week zijn ronde door het huis voor een praatje met bewoners. Ze doen het ieder op hun eigen manier, maar delen dezelfde gedachte: achter ieder mens schuilt een verhaal. “De kracht van de mensen hier,” zegt Marijke. “Dat raakt mij iedere keer weer.”
Bewust op zoek naar wat past
Marijke werkte lang in het onderwijs, waarvan de laatste jaren in het speciaal onderwijs in Delft. Daar ervoer ze hoe creativiteit ruimte gaf voor uiting en verbinding. In het woonzorgcentrum van haar moeder zag ze hoe belangrijk vrijwilligers kunnen zijn. “Mijn moeder leefde op van activiteiten. Ze had daarna weer plannen. Het was niet alleen die ochtend, het werkte door in de rest van haar week. Ze sprak erover, dacht vooruit en keek weer ergens naar uit.”
Toen Marijke met pensioen ging, dacht ze er in eerste instantie aan om vrijwilligerswerk met kinderen te doen. “Dat is mijn stiel,” zegt ze. “Maar op dinsdagochtend zitten kinderen op school.” Ze ging daarom breder kijken, óók bij woonzorgcentra. De ervaring met haar moeder speelde daarin mee en zo kwam Marijke bij De Bieslandhof terecht.
Wat haar aansprak? “Hier wordt veel georganiseerd,” zegt Marijke. “Ik wilde graag iets creatiefs doen en die mogelijkheid boden ze hier.” Daarnaast vond ze het belangrijk dat ze het niet alleen hoefde te dragen. “Je doet het samen.” Vrijwilligerswerk vraagt inzet, weet ze. “Het is niet vrijblijvend. Maar het moet ook niet voelen als een verplichting.”
In De Bieslandhof hoeven de vrijwilligers het niet alleen te doen. Er is zelfs een ploeg vrijwilligers en de activiteiten zijn georganiseerd. Ze sluiten aan, dragen bij, maar houden ruimte voor hun eigen leven. “We genieten ook van onze vrije tijd,” zegt Albert. “We gaan fietsen, spreken af met vrienden, zijn o.a. ook betrokken bij allerlei activiteiten binnen onze kerkgemeente en we zien onze kinderen regelmatig.” Die balans maakt dat ze het volhouden.
Een rondje vol verhalen
Albert vult het vrijwilligerswerk op zijn eigen manier in. Eén keer per week gaat hij langs bij verschillende bewoners. Even zitten. Even echt luisteren. Soms in het restaurant De Bieslanderie, soms op een afdeling. “Je ziet iemand in een rolstoel of scootmobiel,” zegt hij, “maar achter die persoon zit een heel leven.”
Tijdens zijn ronde hoort hij verhalen over vroeger. Over werk, over familie, over wat iemand heeft meegemaakt. Hij ziet ook kleine, ontroerende momenten. Partners die dagelijks langskomen. Mensen die ondanks alles humor houden. “Als ik de krant lees, kan ik soms somber worden,” zegt hij. “En dan kom ik hier en zie ik hoeveel moois er ook is.”
De drempel voorbij
Tegelijkertijd kan het ook confronterend zijn, want kwetsbaarheid en afhankelijkheid zijn zichtbaar. “Veel mensen vinden dat lastig,” zegt Albert. “Er zit een drempel om een verpleeghuis binnen te stappen.” Zelf hebben zij die drempel minder gekend. Van huis uit leerden ze om naar anderen om te kijken. Naar zieken, naar mensen in rouw, naar wie het moeilijk had. Dat hoorde er gewoon bij.
Misschien juist daarom waarderen ze het als jongeren hier komen. Albert herinnert zich hoe rond Kerst een groep middelbare scholieren met hun docent langskwam om presentjes uit te delen. “Dat vond ik mooi. Dat zo’n lerares dat meegeeft. Dat je laat zien dat dit ook onderdeel is van de samenleving.”
Verwondering over veerkracht
Wat Marijke het meest raakt, is de kracht van bewoners. Mensen die veel hebben moeten inleveren en toch de dag positief beginnen. “Mensen van in de 90, die moeten leven met veel lichamelijke problemen en toch over het algemeen vrolijk zijn en het leven positief voortzetten,” zegt ze. “Daar sta ik echt van te kijken.”
Veel bewoners hebben de oorlog meegemaakt, armoede gekend, hard gewerkt en verlies ervaren. “Ze hebben reden om verbitterd te zijn,” zegt Marijke. “Maar zijn dat niet. Dat vind ik indrukwekkend. Dat zijn voor mij echt levenshelden.”
Ook het verzorgend personeel verdient volgens Marijke en Albert veel waardering. In de kleine dingen zien zij dagelijks hoe aandacht en betrokkenheid een dag bijzonder kunnen maken.
Wat het hen brengt
Wat het hen oplevert? Niet alleen voldoening, maar ook perspectief. “Je leert anders kijken,” zegt Marijke. “Je ziet hoeveel kracht er in mensen zit.” Albert knikt. “En je krijgt verhalen die je anders nooit zou horen.” Stoppen is voorlopig niet aan de orde. Zolang ze van betekenis kunnen zijn, blijven ze komen. Niet om zelf op de voorgrond te staan, maar om aanwezig te zijn bij wat zij zien als de echte helden van De Bieslandhof.