“De Hooge Tuinen voelt voor mij als een tweede thuis.”

Jan - vrijwilliger in De Hooge Tuinen

Jan is al jaren een vertrouwd gezicht en betrokken vrijwilliger in De Hooge Tuinen. Toen bij zijn vrouw Dini de diagnose Alzheimer werd gesteld, begon voor Jan een intensieve periode van zorgen, regelen en loslaten. Wat volgde was een traject met een casemanager, dagbesteding en uiteindelijk een verhuizing naar De Hooge Tuinen. Een spannende stap, maar Dini voelde zich er al snel thuis. 
 
De verhuizing naar De Hooge Tuinen vond Jan spannend. “Je ziet eerst een lege kamer met alleen een bed en ik dacht: moet ze hier gaan wonen?” Maar nog voordat hij thuis was, had hij de ruimte in zijn hoofd al ingericht, met haar eigen stoel, haar eigen borduurwerk en foto’s van de kinderen en kleinkinderen. Toen Dini binnenkwam en direct haar eigen stoel herkende, viel er iets op zijn plek: “Het voelde meteen vertrouwd,” vertelt Jan.  

Meebewegen in een nieuwe werkelijkheid 
De casemanager heeft Jan en Dini veel gesteund toen Dini nog thuis woonde. Ook bij de voorbereiding op de verhuizing konden zij op haar rekenen. “Het was na de verhuizing best even wennen. Dini wilde in het begin veel zelf blijven doen, maar sommige dingen lukten haar niet zonder hulp. Ze vond het moeilijk om hulp te accepteren, ook die momenten gingen de medewerkers met veel geduld en warmte aan. Zij bleven met aandacht kijken naar wat er wél kon en waar ze Dini konden ondersteunen.” Omdat Dini zo creatief was is er zelfs door de dames van de zorg een poppenhuis en een doos met barbiepoppen met eigengemaakte kleertjes geregeld, waar ze heel vaak mee bezig was. 

“Dini was bijvoorbeeld gek op handwerken. Samen hebben we gekeken naar de mogelijkheden. In de huiskamer op de afdeling was een medebewoonster bezig met handwerken. Dini ging naast haar zitten en er was direct een klik. Zo konden zij dat samen doen, dat gaf mij ook een gerust gevoel.” 

Jan voelde zich geen toeschouwer bij de zorg en ondersteuning voor Dini, maar onderdeel van het geheel. “Je doet het echt samen,” zegt Jan. “Er wordt met je meegedacht. Je staat er niet alleen voor. Dat vond ik een fijne gedachte en het heeft mij ook veel geholpen. Dat zat ook in kleine dingen.” Adviezen over hoe hij het beste afscheid kon nemen zonder onrust te veroorzaken. Samen zochten ze naar wat werkte. In plaats van te zeggen dat hij naar huis ging, zei Jan dat hij even de was ging doen. “Dat gaf Dini rust. Je neemt eigenlijk afscheid zonder afscheid te nemen,” zegt Jan. “Dat was moeilijk voor mij, maar het hielp haar wel.” 

Jan herinnert zich nog een mooi moment toen Dini mee was met een uitje. Een medewerker maakte een foto van Dini en stuurde deze naar Jan. “Dat lijkt misschien een klein gebaar, maar het was voor mij heel waardevol. Ik vergeet dat nooit meer en ik gebruik de foto nog steeds als achtergrond van mijn telefoon,” vertelt Jan.   

Een plek die blijft 
Eerst bezocht Jan de locatie als naaste, maar na het overlijden van Dini bleef hij in De Hooge Tuinen komen, nu als vrijwilliger. Die stap voelde voor hem vanzelfsprekend: “Dini werd hier zo liefdevol verzorgd. Ik had ook een hele goede klik met het team en heb ik ook als mantelzorger veel warmte mogen ervaren. Dan wil je ook iets terugdoen.” Daarnaast is Jan al drie jaar lid van de lokale cliëntenraad van De Hooge Tuinen. 

Als vrijwilliger is hij betrokken bij allerlei activiteiten. Hij helpt bij optredens, begeleidt bewoners naar afspraken en maakt vooral veel contact. “Ik ben het liefst met mensen bezig. Samen wandelen, zelfs bewoners naar de mobiele tandarts begeleiden en even een praatje maken, dat is het mooiste.” 

Tijdens één van die momenten raakt hij in gesprek met een bewoonster. Ze vertelt dat ze vroeger graag danste. “Een medewerker kwam een paar weken later naar me toe en zei: ‘Mevrouw vraagt of u met haar wil dansen.’ Dat ze mij nog herkende en onthouden had waar wij over gesproken hadden, vond ik heel mooi en bijzonder. Het betekent dat wat ik doe er echt toe doet,” vertelt Jan. Dit zijn de momenten die voor hem het vrijwilligerswerk zo waardevol maken. 

Een andere bewoner met dementie herkent hem ineens van vroeger. Meer dan zestig jaar geleden kwamen ze elkaar tegen in de groente- en fruithandel. Van vorige week weet de man niet veel meer, maar dat ene moment van zestig jaar terug is blijven hangen. “Je had iets in je blik,” zegt hij tegen Jan. “En dat heb je nog steeds.” Jan moet er nog steeds om glimlachen. “Dat iemand dat onthoudt, dat is toch bijzonder!” 

Betekenis in het doen 
Jan is ook lid van een Probusclub. De bijeenkomsten zijn om de week op woensdag. Als hij daardoor een keer niet aanwezig kan zijn bij een activiteit in De Hooge Tuinen, zeggen de dames van Welbevinden of de tandartsassistente wel eens tegen hem: “Jan, je mag gerust een keer overslaan. Nee is ook een antwoord.” Maar dat kan hij niet. Het liefst is hij elke week, vaak zelfs meerdere keren per week, aanwezig. Stichting Mondzorg heeft de agenda zelfs aangepast, zodat Jan bewoners op de tandartsdagen kan blijven begeleiden. 

Het vrijwilligerswerk brengt Jan veel. Niet alleen structuur maar ook rust. “Als ik bezig ben, kan ik mijn gemis even parkeren.” Hij omschrijft het als een win-winsituatie. Bewoners krijgen aandacht, hij krijgt er voldoening voor terug. Minstens zo belangrijk is voor hem het gevoel dat je het samen doet. “Het wij-gevoel is hier heel sterk. Vrijwilligers en medewerkers staan naast elkaar,” vertelt Jan trots. 

“Dankzij het fijne contact met alle medewerkers voelt De Hooge Tuinen voor mij als een tweede thuis. Ik hoop dat ik nog een aantal jaren de gezondheid mag hebben om mij hier te blijven inzetten.” 

Pas jij bij Pieter van Foreest? Vind je vacature