“Het is gewoon fijn om bezig te blijven en iets te betekenen voor anderen.”

Leo en Trijnie - Vrijwilligers Stefanna

Trijnie (92) en Leo (94) hebben samen een indrukwekkende geschiedenis van vrijwilligerswerk. Dat begon al tientallen jaren geleden, toen Trijnie in Leidschendam elke maand kerkbodes rondbracht naar de mensen. 'Ik denk dat ik nu al zo'n 70 jaar vrijwilligerswerk doe,' vertelt ze. 'Toen we naar Delft verhuisden, ben ik daarmee verdergegaan. Ik was diaken van de Marcuskerk en bezocht de mensen van de Marcushof. Ik deed ook de middagsluiting. Dat vond ik heel mooi werk om te doen.' Daarnaast hielp ze bij de broodmaaltijd voor mensen vanaf 70 jaar. 'Met kerst hadden we zeker 100 mensen in de kerk,' vertelt ze met een glimlach.

Talenten inzetten
Een bijzondere rol vond ze het kerstverhaal, dat eerst werd voorgelezen door een andere vrijwilliger. 'Ik vond het mooier om het uit mijn hoofd te vertellen, dan komt het veel meer tot leven. Ik las het een paar keer door en dan wist ik het gewoon.' Haar vertelkunst bleef niet onopgemerkt. Bij het 100-jarig bestaan van de Zonneschool in De Lier vertelde ze het verhaal van de barmhartige Samaritaan. 'Na afloop kwam een buurman naar me toe en zei: “Ik wist niet dat ik zo’n buurvrouw had die zó mooi kan vertellen.” Het was helemaal stil in de kerk — dat vergeet ik nooit meer.'

Leo is ontzettend creatief. Aan de muur pronken zijn schilderijen, waaronder een prachtig tafereel van de blauwe tram uit Leidschendam en de kerk aan de Vliet. 'Ik maak ook bronzen beeldjes met een soort verharder en ik doe aan mozaïek,' vertelt hij bescheiden. Samen met Trijnie maakt hij nu kaarten. 'Lekker samen bezig zijn, dat vinden we gewoon leuk.'

Van de Marcushof naar Abtswoude
Leo kwam wat later in het vrijwilligerswerk terecht, nadat hij op zijn 60ste met pensioen ging bij de bank. 'Trijnie wist al snel een nieuw baantje voor me,' lacht hij. 'Ik begon in de Marcushof, waar ik hielp in het winkeltje en met bewoners mee ging naar de dokter of tandarts. Hier heb ik zo’n 14 jaar vrijwilligerswerk gedaan. Later, in 2006, ben ik naar Abtswoude gegaan, waar ik in een grotere winkel werkte en bestellingen voor de bewoners verzorgde. Trijnie kwam hier later ook helpen. Dan gaven bewoners briefjes met wat ze wilden hebben aan de zusters. Wij kregen die briefjes, maakten de bestellingen klaar en brachten het naar de mensen. Dat vond ik altijd heel leuk werk.'

Gezelligheid in Stefanna
Sinds 2020 zijn Leo en Trijnie actief als vrijwilligers bij Stefanna. Daar helpen ze met van alles: mensen ophalen voor muziekavonden of filmmiddagen, ze naar beneden begeleiden en daarna weer naar boven brengen. ‘Vaak blijven we erbij zitten voor de gezelligheid,' zegt Trijnie. 'We maken een praatje en drinken samen koffie of thee.' Leo vult aan: ‘We krijgen iedere maand een programma, met activiteiten waarbij we kunnen helpen. Hier kunnen we ons dan voor aanmelden. We zijn er niet iedere week vast, maar meestal wel twee of drie keer per maand. Onlangs deden we bijvoorbeeld mee met NLdoet.'

Ook hun dochters zijn geïnspireerd geraakt door het vrijwilligerswerk van hun ouders. 'Onze jongste dochter verzorgt, samen met haar man en een ander echtpaar, regelmatig de maaltijden voor ouderen in de kerk,' vertelt Trijnie trots. 'Ze maken er iedere keer een thema-avond van, met gerechten uit een ander land. Ze versiert de tafels met vlaggetjes en haar man kookt. Onze oudste dochter zingt op zaterdag in Lindenhof voor de bewoners daar. Zo zijn we allemaal op onze eigen manier bezig.'

‘Je ziet dat ze er echt van genieten’
Wat hen drijft om dit al zo lang te blijven doen? Voor Trijnie is dat de gezelligheid en het contact met de mensen. 'Je ziet dat ze er echt van genieten. Als ik iemand thuisbreng, dan zie ik zo'n grote lach op haar gezicht. Dat geeft zoveel voldoening.'

Leo vult aan: 'Voor mij is het de combinatie van bezig zijn en iets voor anderen kunnen betekenen. Ik ben al 33 of 34 jaar met pensioen, maar ik heb nooit stilgezeten. En we hebben ook leuke herinneringen, zoals die muzikale verrassing die ik via de wensboom van IKEA had geregeld voor de bewoners van de Marcushof. De liften werden gerepareerd die dag, en ik vond het zo sneu voor de bewoners dat ze toen niet naar hun kamer konden. Daarom had ik via de wensboom van IKEA een wens ingediend voor een muzikale verrassing op de begane grond. Het werd uiteindelijk een groot succes.'

Je bouwt echt een band op
Voor beiden is het duidelijk waarom ze dit blijven doen. 'De mensen,' zegt Trijnie zonder aarzeling. 'Je bouwt echt een band op. Er is bijvoorbeeld een mevrouw die niet meer goed kan praten, maar als ik haar thuisbreng en ik zie haar glimlach, dan weet ik dat ze een fijne middag heeft gehad. Dat is zo mooi.' Leo knikt instemmend. 'Die mevrouw kan niet meer goed praten, maar je kan het echt aan haar zien. Mensen halen, bij ze zitten en een praatje te maken. Dat ze er zo van genieten en je een lach op hun gezicht brengt. En het is ook gezellig met de andere vrijwilligers. We krijgen af en toe ook wat als bedankje, bijvoorbeeld met Sinterklaas. Maar daar doen we het natuurlijk niet voor. Het is gewoon fijn om bezig te blijven en iets te betekenen voor anderen. We gaan nooit met tegenzin!’

Als je hen vraagt wat ze tegen anderen willen zeggen die overwegen om vrijwilligerswerk te doen, is hun antwoord simpel maar krachtig. 'Gewoon doen!' zegt Trijnie. 'Het geeft zoveel voldoening en je maakt écht verschil in het leven van anderen.'

Pas jij bij Pieter van Foreest? Vind je vacature